जानामि धर्मं नच मे प्रवृत्तिःजानामि पापं नच मे निवृत्तिः ।
केना˜पिदेवेन हृदिस्थितेन यथा नियुक्तो˜स्मि तथा करोमि ।।

अर्थात् "धर्म र्-कर्तव्य) के हो र पाप -अकर्तव्य) के हो भन्ने पनि मलाई थाहा छ, तापनि मेरो मनमा रहेको कुनै चेतले -भ्रष्ट प्रवृत्तिले !) जसरी प्रेरित गर्छ त्यसैले गर्दा म विवश छु ।" तँ किन नचाहिदो काम गर्छस् - भनेर गुरुजनले सम्झाउँदा दुर्योधनले जवाफमा भनेको प्रसङ्ग हो माथिको श्लोक । आज यहाँका राजनीतिक प्रवृत्ति पनि ठीक त्यस्तै छ । यहाँ पनि गर्नुपर्ने काम नगरेर नगर्नुपर्ने काम नेताहरूले गरिरहेका छन् अर्थात् दायित्व पन्छाएर दुर्योधन प्रवृत्ति देखाइरहेका छन् । देश, जनता र संविधानको नाम लिएर नेताहरू निजी हितमै केन्द्रित छन् । जुनसुकै उपायबाट भए पनि सत्ताकै लागि मरिमेट्ने र आफ्नै र आफन्तकै भुँडी भर्ने ध्याउन्न बाहेक अरु जनताका पक्षमा सिन्को नभाँच्ने नेताका कारणले गर्दा दलीय परिपाटी नै लाञ्छित हुने स्थिति छ आज ।

जनताको आत्माले स्वीकार नगरेको व्यवस्था दीगो हुँदैन भन्ने बुझेर नेताले काम गर्न सकेनन् । गर्न नहुने जनविरोधी काम गर्दैछौ भन्ने बुझेर पनि नेताहरूले भ्रष्ट र स्वार्थी प्रवृत्ति त्याग्न सकेनन् । जनताको सेवाभन्दा सत्ता हत्याउने दाउमै उनीहरू अल्झे । नाम लिन्छन् जनताको, तर काम गर्छन् उल्टो । इमान्दारीसाथ काम गरिदिएका भए देश आज आतंक, असुरक्षा र अपराधीकरणका भुमरीमा पर्ने नै थिएन । आज देखिएका सम्पर्ूण्ा समस्या नेताकै गल्तीका परिणाम हुन् भन्ने बुझेका जनतामा नेताप्रति चर्को घृणा छ । अपराध गर्ने, गराउने, अपराधीको संरक्षण गर्ने र त्यस्तै गुण्डा-लुच्चा, लफङ्गाका भरमा सत्ता हत्याउने कामले दलहरूलाई नै बेफाइदा भएको छ, तैपनि कुरुवंशकै नाश गर्ने त्यो दुर्योधन प्रवृत्ति नेताले छोड्न सकेनन् ।

सुरुमा संविधानसभा निर्वाचन भएपछि सबै समस्या समाधान हुन्छ भनेर जनतालाई ढाँटियो । किनभने त्यसबाट समस्या समाधान हुने कुरै थिएन, तर सोझा जनताले पत्याए । समस्या भने थपिंदै गए । आतंक र अपराध बढ्दै गएर जनता आत्तिन थालेपछि अब संविधान बनेपछि सबैले खोजेको पाउँछन् भनेर फेरि ढाँटियो । तैपनि संविधान बनाउनु त कता, कता नेताहरू सत्ताकै लुछाचुँडीमा लागिरहे । पाँच महिनासम्म संसद् चल्न नदिएर आफ्नो तलब-भत्ता-सुविधा बढाएर खानमै समय र साधनको अपव्यय गर्नु कति लाजमर्दो कुरा थियो- गरे । संविधान बनाउने त निहुँ मात्रै भयो, सारमा सत्ता हत्याउने एकसूत्रीय चिन्तनमै सबै लागे, लागेकै छन् ।

न यिनीहरूमा संविधान बनाउने अशल सोच थियो, न क्षमता नै । केवल विभिन्न जातजाति, धर्म सम्प्रदायका जनताबीच फाटो ल्याएर देश छिन्नभिन्न पार्न विदेशीका इशारामा नाच्नु बाहेक कुनै रचनात्मक दृष्टिकोण नै रहेको पाइएन । नेता भनेको त विशाल हृदयको हुनर्ुपर्छ । संकुचित सोचाई, पदलोलुप प्रवृत्ति र भ्रष्ट मनोवृत्ति भएकाहरूकै कारण देश आज संकटमा छ । देश र जनताको हितमा मिलेर काम गर्ने संस्कार नै यिनीहरूमा देखिएन । राष्ट्रको सम्पत्तिलाई 'उल्फाको धन फुपूको सराद' जस्तो गरेर उडाइरहेका छन् । जनताको दुःखेसो देख्ने नेता नै भएन ।

एकातिर संविधान निर्माणका लागि भनेर सानो गरिब राष्ट्रले ६०१ जनाको भीमकाय सेतो हात्ती पाल्नुपरेको छ भने त्यो संविधान बनाउनु कता कता दलहरू आ-आफ्नै हिसाबले जातीय गणराज्य घोषणा गरेर संविधानसभाकै औचित्य आफैंले समाप्त पार्दैछन् । संविधानले गर्नुपर्ने काम आफैंले गर्ने भए किन चाहिएको थियो त्यो नाम मात्रको, तर खर्चिलो संविधानसभा - अधिकांश काम न काजकाहरूलाई मासिक पचास साठी हजार खुवाएर पाल्नुको अर्थ के रहृयो - भारतीय संविधानसभा तीन सयजनाको थियो भने कलकत्ता शहरको जति पनि जनसंख्या नभएको नेपालमा आफ्ना आउरे बाउरेलाई मलिलो जागीर खुवाउन मनोनित गरेर त्यत्रो सभा बनाउनु कति हास्यास्पद कुरा छ ! राजनीति गर्र्छौं भन्नेहरूले धर्म छाडेर जनता र देशप्रति बेइमानी गरेको परिणाम हो यो -