काठमाडौं । अमेरिकाको सिको गरेर नेपालको लोकतान्त्रिक व्यवस्थामा सम्वैधानिक निकायहरुको पदाधिकारी नियुक्तिका लागि देखिएको नौटंकीले नक्कल गर्न अक्कल चाहिन्छ भन्ने कहावतलाई चरितार्थ गरेको छ । अघिल्लो साता तीन छुट्टाछुट्टै निकायका लागि पदाधिकारी नियुक्ति गर्न भएको संसदीय सुनुवाईका क्रममा जे देखियो, त्यसले सुनुवाई होइन मानसिक यातना दिन त्यहाँ निम्त्याइएको अनुभूति भुक्तभोगीहरुले गरेका छन् ।

अर्को सुनुवाई राजदूतका लागि भयो । प्रस्तावित एक्काईस राजदूतमा भारतका लागि प्रस्ताव गरिनुभएकी संर्घष्ाशील महिला नेतृ शैलजा आचार्यका आँखाबाट सुनुवाइका क्रममा बगेको आँशुले दलीय राजनीतिमा अन्धो भएका सदस्यहरुको मन छुन सकेन । चालीस वर्षो संर्घष्ाका क्रममा कहिल्यै विचलित नभएकी शैलजालाई संसदीय सुनुवाइले गला मात्र अवरुद्ध गराएन उहाँको राजनीतिक उचाई, निष्ठा र प्रजातन्त्रप्रतिको र्समर्पणलाई समेत धुजाधुजा पार्ने काम गर्‍यो ।

कोही पनि व्यक्ति दोषरहित हुँदैन । कुनै न कुनै अवगुणले सबैमा घर गरेकै हुन्छ । त्यस्तै अवगुण केदार गिरी र शैलजा आचार्यमा पनि होलान्, तर त्यो नै सम्पर्ूण्ा अयोग्यता होइन । पर्यवेक्षकहरु जे जति आधारमा अयोग्य सावित गर्न खोजिएको छ, त्यसलाई निराधार मान्छन् । गुण र दोष केलाउने हो भने नयाँ नेपाल बनाउने दाबी गरेका अधिकांश नेताहरुको विगतलाई किन नहर्ेर्ने - राष्ट्रप्रमुखको समेत जिम्मेवारी लिएका प्रधानमन्त्रीदेखि लिएर ठूला ठूला दलका ठूला ठूला नेताहरु र व्यवस्थापिका संसद्मा रहेका सांसदहरुसमेत दोषका भागी ठहरिन्छन् । उनीहरु पदीय दायित्वको लागि उपयुक्त र त्यस्तै व्यक्तिहरुले चलाएको सुनुवाइबाट शैलजाजस्ता व्यक्तित्व अनुपयुक्त ठहर्‍याइनु कति जायज हो - भोलिका दिनमा मूल्यांकन हुँदैजाला ।