युगसम्बाद साप्ताहिक
Yugasambad Saptahik
Sunday, 12.17.2017, 04:04am (GMT+5.5) Home Contact
 
 
::| Keyword:       [Advance Search]  
 
All News  
मुख्य समाचार
सम्पादकीय
दृष्‍टिकोण
आर्थिक
अन्तरर्वाता
विचार विवेचना
साहित्य भाषा
अन्तराष्ट्रिय
खेलकुद
कृति समीक्षा
अन्य समाचार
आजको समाचार
तस्वीरको बोली
दस्तावेज
विशेष रिपोर्ट
 
 
विचार विवेचना
 
नेता बहकिएका कि बहकाइएका ?
Tuesday, 11.28.2017, 11:19am (GMT+5.5)

- महेश्वर शर्मा
जतिसुकै ठूलो र अभूतपूर्व परिवर्तन भयो भनिए पनि देश आज अनेकथरि समस्याबाट ग्रस्त छ । यी समस्याको समाधानन गर्ने भन्दै राजनीतिक आन्दोलन भयो, जनताले जानेर, नजानेर साथ दिए । व्यवस्थाा बदलियो, पात्र बदलिए तर प्रवृत्ति बदलिएन । देशको सबैभन्दा ठूलो समस्या गरीबी र रोजगारीको अभाव हो । गरीबीको कारण चाहिं अशिक्षा हो । गरीबी र अशिक्षा यी दुबैको कारण सामाजिक–राजनीतिक अव्यवस्था हो यसलाई सुधार गर्नुको साटो यसैलाई राजनीतिक औजार बनाएर अघिबढ्ने नेताहरुले राम्रो काम गरेर पनि राजनीतिमा जन्म सकिन्छ भनेर किन नसोचेका होलान् ? राम्रो भाषण गर्ने नराम्रो काम गर्ने प्रवृत्ति कायम छ र यसको कारण स्वार्थान्ध राजनीतिक नेतृत्व हो । तर अशिक्षित–गरीब जनतालाई आफ्नो पछौटेपनको वास्तविक कारण भने थाहा छैन । अधिकांश जनता अझै पनि गरीब अथवा धनी हुनु पूर्व जन्मको कमाइ हो भन्ठान्छन् । उनीहरूलाई परम्परदेखि त्यस्तै भनिंदैआएको छ । शोषणको यो परम्परा आजको युगमा पनि नेताहरूले चलाइरहेका छन् । त्यसकारण जनतालाई शिक्षित र सचेत बनाउनु राजनीतिकर्मीको पहिलो कर्तव्य हो तर उनीहरू त्यो काम गर्दैनन् । किनभने जनता जान्ने भएमा नेताहरूको ठगी धन्दामा बट्टा लाग्छ । त्यसैले उनीहरू राजनीतिक स्वार्थ हेरेर काम गरिरहेका छन् । त्यो स्वार्थ भनेको चुनावी स्वार्थ हो ।
चाणक्यको भनाइ छ– ‘दुर्बलस्य बलं राजा’ अर्थात् कमजोर जनताको बल राजा हुनुपर्छ । आजका सन्दर्भमा राजा भन्नाले सरकार सम्झनु पर्दछ । लुच्चा, लफंगा, फटाहा, टाठाबाठाले निर्बल जनतालाई दुःख दिन, ठग्न नपाउन् भनेर नै त्यस्ता कमजोरको रक्षा राज्य व्यवस्थाले गर्नुपर्ने भन्ने आशय थियो तर आज सरकारमा भएका सुरे पाँडेहरूले नै दुर्बललाई निचोर्ने र हुनेखाने बाहुबली ठालूहरूकै पक्ष लिएको हुनाले सामान्य दुखी–पीडित जनताले गुहार नपाएको स्थिति छ आज । सरकार चलाउनेहरू नै बलशाली र अपराधीका संरक्षक बन्छन् भने कमजोर जनताले साथ पाउने स्थिति हराइसकेको छ । यहाँ त हिजो आज भाषण जनताका पक्षमा र काम चाहिं हुनेखाने शोषक फटाहाका पक्षमा भैरहेको छ । सरकार मूल समस्यालाई बेवास्ता गर्दै असमर्थप्रति दया देखाए जस्तो गरेर आरक्षण, कोटा जस्ता क्षणिक टालटुले काम गरेर पीडित जनताका आँखामा छारो हाल्ने काम गर्दैछ ।
यदि यस्तै गरेर जनतालाई अन्धकारमा राख्ने हो भने धनी र गरीबबीचको खाडल बढ्दै गएर सर्वप्रथम नेता, हुनेखाने, धनीमानी भनिएकाहरूलाई नै पिर्नेछ । काम, रोजगारी र खान नपाएपछि समाजमा चोरी, डकैती, लुटपाट, अपहरण, हत्या समेतका अपराध वृद्धि हुँदै जाँदा हुनेखानेहरूले नै सुखसंग खान, सुत्न पाउने छैनन् । सामाजिक अव्यवस्थापले कसैलाई पनि बस्न खान दिने छैन । त्यस्ता लक्षण अहिले नै देखिन थालेका छन् । सम्भवतः त्यही डरले हो कि केही बदनाम पूर्व मन्त्री र नेताहरू विहान घुम्दा पनि २।४ गार्डको घेरामा देखिन्छन् । अब पनि सामाजिक विभेद र असमानता हटाउँदै लानेतर्फ काम नगर्ने र बेलैमा गरीबी, अशिक्षा र बेरोजगारी हटाउन सार्थक काम नहुने हो भने समाज नै भ्रष्टाचार र अपराधीकरणको भासमा पर्न बेर लाग्ने छैन । त्यसकारण नेताहरूले राजनीतिलाई सही बाटोमा ल्याएर आजको अव्यवस्था र अराजक स्थितिलाई नियन्त्रणमा ल्याउन कति सार्थक काम गर्न सक्छन्, त्यसैमा भोलिका दिनको स्थिति निर्भर रहनेछ ।
राजतन्त्रले गर्दा देश पछिपरेको भन्नेहरूले गणतन्त्र घोषणा गरेका १० वर्षमा जनतालाई के दिए खै ? राजतन्त्रकालमा आजको जस्तो अराजक स्थिति थियो ? जनताको विचली थियो ? आज त त्यो बेलाकोभन्दा सयौं गुणा भ्रष्टाचार र अनाचार बढेको छ । स्वयं सत्ताधारी नै भ्रष्टाचारका आहालमा पौडी खेलिरहेका छन् । आज गरीबी र बेरोजगारीले गर्दा दैनिक हजारौंको संख्यामा युवाशक्ति कामको खोजीमा विदेशिन वाध्य भएका छन् । मित्र राष्ट्रहरूले अनुदानमा बनाइदिएका कतिपय उद्योग, कलकारखाना कमिशन खाएर बेचिएका थिए भने बाँकी पछिआएकाले पैसाका निम्ति बन्द र हड्ताल गर्दागर्दा बन्द गराए । औद्योगिक क्षेत्रहरूमा आज सिस्नु उम्रेको छ । वास्तवमा देशले उन्नति गर्न नसक्नाको मूल कारण नेताहरूकै दरिद्र मानसिकता हो । यिनीहरूकै स्वार्थले गर्दा देश अधोगतिमा छ । यिनीहरूकै भरपर्ने हो भने नेपाल आज नेपाल आज जुन स्तरमा छ त्योभन्दा निकै तल झर्नु निश्चित छ । जे रोपिन्छ त्यही फल्ने हो । नेताहरू विष रोपेर अमृत खोज्छन् भने कहाँ पाइन्छ ? कुतीतिर लाग्ने, अनि काशी पुगिएन भनेर हुन्छ ? नेताकै बेइमानीले गर्दा देशले धेरै क्षति व्यहोरिसकेको छ । नेताकै भरपर्दा पर्दा साढे छ दशक सित्तैमा खेर गए । अब त्यसको बेजो उठाउन कस्सिनुपर्छ, नत्र समयले पर्खदैन ।
नेताहरूले निरपेक्ष भएर जनतालाई वास्तविकता बुझाउनुपर्छ नत्र केको नेता ? यहाँ त उल्टै जनतालाई फुटाउने कुचेष्टा पो गरिहेका छन् । योभन्दा पीडादायक स्थिति अरु के हुन्छ ? वास्तविकता बुझेर पनि नेताहरू किन बहकिएका हुन् ? कुन स्वार्थले बहकाएको हो ? यसका पछाडि के बाध्यता छ ? किन शत्रु हँसाउने काम हुँदैछ ? जनताले पनि थाहा पाउनुप¥यो नि ? राज्य व्यवस्था संचालन गर्न आवश्यक नियन्त्रणात्मक अनुशासन त जहाँ पनि चाहिन्छ, नत्र त आजकै जस्तो अराजक स्थिति हुन्छ । इमानदारीका साथ सुशासनका निम्ति काम गर्ने स्वच्छ मनसाय हो भने व्यवस्था हैन सही व्यवहार देखाए पुग्छ ।
‘मुखलाई मही छैन, पींधलाई घीउ’ भनेझैं आफ्नो देशमा सियो र टाँकसम्म पनि बन्दैन । तिनै बाँदर सेनाले बन्द र हड्ताल गराउँदा गराउँदा भएकै उद्योगधन्दा समेत बन्द भैरहेका छन् । बेरोजगारी समस्याले विकराल रुप लिएर देशको युवाशक्ति कामको खोजीमा विदेशिन बाध्य छ । एकातिर उन्नत मुलुकहरूको देखासिकीमा देशलाई बजारमुखी अर्थतन्त्रमा छोडिएको छ । दश रुपियाँको माल आयात हुँदा दुई पैसाको पनि निकासी छैन । आफ्नो उत्पादन भए पो प्रतिस्पर्धामा अडिन सकिन्छ । थिरिन नसक्दै दगुर्न खोजेर पनि हुन्छ ? प्रारम्भिक काम नै नगरी ठूलठूला काम आँट्ने, देशको, समाजको अवस्था विचारै नगरी कुन कुरालाई प्राथमिक दिनुपर्ने हो भन्ने सोच्दै नसोचि अति महत्वकांक्षी बनेर हिंड्दा परिणाम पनि विचार गर्न सक्नुपथ्र्यो । भ¥याङको पहिलो खुड्किलो हुँदै पाइलो चाल्दै जानुपर्नेमा एकैचोटी शिरानको खुड्किलो टेक्न खोजेर मुलुकको यस्ताृ अवस्था आएको हो कि । आफ्नो हविगत विचारै नगरी सस्तो राजनीति गर्न खोज्दा बाटो बिरिएको तर्फ नेताहरूले बेलैमा सोचेर उपयुक्त पाइला नचाल्ने हो भने स्थिति अरु विग्रन सक्छ ।


Rating (Votes: )   
Share     Print


Other Articles:
“कीर्तिबाबु”को सन्दर्भमा (२) (11.24.2017)
घर डढाएर खरानी बटुल्ने काम ! (11.15.2017)
“कीर्तिबाबु”सँग जोडिएका आफ्नै केही स्मरणीय क्षणहरु (11.15.2017)
नेतृत्वको संकट, राजाको प्रश्न– जनताको उत्तर (11.07.2017)
मन्त्रीको रजोनिवृत्तिकाल तोकिनुपर्छ (11.07.2017)
दीजीको नीति नियत र पुरीको भ्रमण ? (11.07.2017)
संघ भनेको जोड्ने कि टुक्र्याउने ? (10.11.2017)
निरपेक्ष पर्यवेक्षकको नजरमा वर्तमानको राजनीतिक परिदृश्य (10.11.2017)
सवारी चालक सभ्य र शिक्षित भैदिए‘ (09.12.2017)
“माझी” र “मोदी” (09.12.2017)
कुलो भत्काउने– पानी आएन भन्ने ? (09.06.2017)
भ्रष्टाचारीका पक्षधरहरुको मनोविज्ञान (?) (09.06.2017)
अब पद्धति नै फेर्नेतिर सोच्नुपर्ने हो कि (08.29.2017)
दुई प्र.म. बीचका दुई “गुफ्तगु भेट” को रहस्य (?) (08.29.2017)
स्वास्थ क्षेत्रको लगानीस् नाफा कि सेवा ? (08.29.2017)
नयाँ भनेको इतिहासै मेट्नु हो ? (08.15.2017)
प्र.म.को भारत भ्रमण कुबेलामा नै हुन लागेको भएपनि सफल होस् (08.15.2017)
संघीय¬जातीय उन्माद र दुष्परिणाम (08.08.2017)
सीमा युद्ध र संरक्षणको प्रश्न (08.08.2017)
विवेकसम्मत परिवर्तन ः आजको खाँचो (07.26.2017)



 
::| Latest News

 
[Page Top]