युगसम्बाद साप्ताहिक
Yugasambad Saptahik
Thursday, 11.15.2018, 01:32pm (GMT+5.5) Home Contact
 
 
::| Keyword:       [Advance Search]  
 
All News  
मुख्य समाचार
सम्पादकीय
दृष्‍टिकोण
आर्थिक
अन्तरर्वाता
विचार विवेचना
साहित्य भाषा
अन्तराष्ट्रिय
खेलकुद
कृति समीक्षा
अन्य समाचार
आजको समाचार
तस्वीरको बोली
दस्तावेज
विशेष रिपोर्ट
 
 
विचार विवेचना
 
अपराधीलाई अभय ः सज्जनलाई सकश
Tuesday, 05.08.2018, 11:00am (GMT+5.5)

- महेश्वर शर्मा
नेताहरु या त स्वयं भ्रममा छन् या कतैबाट निर्दिष्ट भएर आँखा चिम्लन्छन् । जनजाति, दलित, महिला, मुस्लिम, मधेशी आदि केके नाम लिएर उनीहरुलाई राज्यले वर्षौंदेखि शोषण–दमन गरेको भनेर भाषण सुनाउँछन् । तर यथार्थ के हो भने शोषण गर्ने त तत्तत् जाति र वर्गका ठूलाठालू र तिनै भाषण गर्नेहरु नै हुन् । शोषित–पीडितका लागि भनेर राज्यका तर्फबाट छुट्याइएका सुविधा समेत तिनै ठूलाले उपभोग गरेका हुन्छन् । त्यसैले सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता त ग्रामीण ठालूका शोषणबाट तल्लो तहलाई जोगाउनु हो ।
हिजोआज उपेक्षित भनिएका जातका नाममा तिनै जातका टाठाबाठाले मोज गरिरहेका छन् । तिनीहरु नै नेता बनेका छन्, सांसद बनेका छन्, मन्त्री समेत बनेका छन् । सम्पूर्ण राजकीय सुविधा जनताका नाममा आफैंले भोगेर गोहीका आँसु चुहाएजस्तो भाषण गरेर जनतालाई नै झुक्याइरहेका छन् । मधेशी जनताका नाममा झन् ठूलो डाँको गरेर कराउने सांसद, नेता र मन्त्रीहरु नै मधेश–तराईका जनताको शोषण गरिरहेका हुन्छन् । त्यसैले जबसम्म यो भ्रम हट्दैन र राज्यले दिने सुविधा खास लक्षित वर्ग–समुदाय अथवा व्यक्तिमा पु¥याउन सकिंदैन तबसम्म भाषण र नाराबाजीमा केही हुनेवाला छैन ।
कम्युनिष्ट मुलुकमा राजनीतिक दल हुँदैनन्– यो सार्वभौम सत्य हो । अर्थात् कम्युनिष्ट शासित देशमा एकदलीय तानाशाही हुन्छ, राजनीतिक स्वतन्त्रता हुँदैन । त्यसलाई निर्दलीय व्यवस्था नै भने हुन्छ । पंचायत पनि निर्दलीय व्यवस्था थियो । तैपनि पंचायतमा जनताले नमागिकन पनि जनताका मर्म बुझेर राजाले सुधारका धेरै काम गरेका हुन् । भूमिसुधार, नयाँ मुलुकी ऐन, पूर्व–पश्चिम राजमार्ग, प्रज्ञा प्रतिष्ठान विभिन्न कलकारखाना स्थापना जस्ता काम नै उदाहरण छन् । पंचायत सर्वसाधारण जनताका पक्षमा थियो । तर, राजनीतिक नेताका पक्षमा थिएन । उनीहरुको बिरोध राजाका लागि थियो । उनीहरु आफ्नो तानाशाही चाहन्थे, राजतन्त्र हैन ।
पंचायतको बिरोध भनेको राजाका ठाउँमा आफ्नो प्रभुत्व कायम गराउन नेताले गरेको बिरोध थियो, जनताको होइन । किनभने पंचायतका कार्यक्रम कुनै पनि कम्युनिष्ट मुलुकका भन्दा कम जनमुखी थिएनन् । यता संसदवादीले बिरोध गर्नु जायज थियो । किनभने उनीहरु दलीय व्यवस्था चाहन्थे । तर त्यो बेला राजाबाट दलहरु प्रतिबन्धित थिए । उनीहरु त्यसैको फुकुवा चाहन्थे । अब त कम्ुनिष्ट पनि संसदवादी भैसकेका छन्, पुरानो खोल भने ओढिरहेका छन् । राजतन्त्र विस्थापित भएको स्थिति छ । यो अवस्थामा पनि अर्थात् संसदीय परिपाटीमा मिसिइसकेपछि पनि कम्युनिज्मको खोल भिरिरहनुलाई भने जनताले शंकाकै दृष्टिले हेरिरहेका छन् । यहाँ आइसकेपछि पनि संसदीय प्रणालीका गुण धर्म स्वीकार नगर्नु अस्वाभभाविक सम्झिएको छ ।
चाहे राजनीतिमा होओस् या अरु जुनसुकै पक्षमा पनि आजको स्थिति सत्ता र सम्पत्तिमा केन्द्रित छ अर्थात् सेवाभावनाको सट्टा भोगवादी संस्कृति मौलाएको देखिन्छ । राजनीति गर्छौं भन्नेहरु नै– “जोगी हुन राजनीतिमा लागेको होइन” भनेर हाकाहाकी भन्न थालेका छन् । यसको अर्थ “जसको शक्ति उसैको भक्ति” भएको छ । राजनीतिक वृत्तमा फैलिएको यो भोगवादी प्रवृत्तिले समाजमा विकृति फैलाइरहेको छ । त्यसैकारण आज दुई चार प्रतिशतले मोज गरेका छन् भने अधिकांश तल्लो तह विचल्लीमा छ ।
अज्ञानीहरुका माझमा ज्ञानीको स्थिति पागलखानामा सद्दे मान्छेको स्थिति जस्तै हुन्छ रे अर्थात् गैरपागललाई केही समय पागलखानामाा राखिदियो भने उसलाई पनि पागलै जस्तो बनाइदिन्छन् रे । आज यहाँ पनि राजनीतिक पागलपन जस्तो छ । सम्बन्धित अनुयायीलाई समेत सत्ताको मदले छोएको हुनाले नेताका पछि नलाग्ने जोकोहीलाई पनि बाँच्न गाह्रो होला जस्तो छ । यो आजका भोगवादीको अनुभवको यथार्थ हो । यहाँ जेजति खराबी भएको छ, नेतृत्वकै कमजोरीका कारण भएको छ । त्यसको फल निर्दोष जनताले भोग्नुपरेको छ । अनर्थ त चलाखले नै गर्छ । नेता चलाख छन् ।
आज अपराधीलाई अभय छ भने ज्ञानी–निर्दोष र सज्जनलाई सकस छ । नेताका पछि लागेपछि डाँका–तस्कर, अपराधी, अपहरणकारी जस्ताले पनि छुट पाउँछन् भन्ने सोझासिधा जनताका मनमा परेको छ । आफूलाई चलाख सम्झनेहरु काँचा दाउरा जस्ता छन् । काँचा दाउराले धुवाँ मात्रै हुन्छ, बल्दैन । आज देश धुवै धुँवामा रंगमगिएको छ । ‘साधुलाई सूली–चोरलाई चौतारी’ जस्तो व्यवहार भैरहने हो भने जनताको संकट अरु बढ्दै जानु स्वाभाविक हुन्छ भन्ने कुराप्र्रति शासनसत्ता चलाउनेहरु गम्भीर भैदिनुप¥यो । माथि जेजस्तो उल्ल्ेख भयो, अपवादलाई नलिइएको बुझिदिन आग्रह छ ।


Rating (Votes: )   
Share     Print


Other Articles:
अपराधको उर्वरा र अपराधीको स्वर्ण भूमि (?) (05.08.2018)
मुरी गएको नदेख्ने, मानाको खोजी ! (04.24.2018)
एकताको लागि “मदन भण्डारी मोडेल” (04.24.2018)
न पूर्वस्थिति, न नयाँ स्थिति ः खैलाबैला मात्रै (04.12.2018)
बढ्दो अपराधको समस्या (04.12.2018)
देशलाई जुरुक्क उठाउने हावादारी गफ ! (04.03.2018)
“विधिको शासन पुनस्थापना”को सवाल (04.03.2018)
मन्त्री चोखा भए मात्र प्रशासन चोखो हुन्छ (03.27.2018)
“विधिको शासन पुनःस्थापना” गर्ने सवालमा (03.27.2018)
पर्यटक भित्र्याउने गुरूयोजना (03.27.2018)
आध्यात्मिक नेता कालजयी, राजनेता क्षणिक (03.20.2018)
भ्रष्टाचार निवारणको प्रश्न र यथार्थ (२) (03.20.2018)
यस्तो फेरी कहिल्यै नदोहोरियोस् ! (03.20.2018)
अबको स्थायी शक्ति केन्द्र काठमाडौं ! (?) (03.06.2018)
आयातित संघीय व्यवस्था एउटा कोक्याउने पीडालु (03.06.2018)
०१७ मा महेन्द्र–वीपीको टक्कर र ०७४ मा खड्ग ओलीको उदय (03.06.2018)
अब त विधिविधान संविधानको लाशमा दागबत्ती दिने कि सभापतिज्यू ? (02.20.2018)
नेपालको राजनीतिमा फागुन महिना हरेक परिवर्तनको मूल ढोका (02.20.2018)
जताततै अव्यवस्थाको तमासे जात्रा (01.30.2018)
संघीय प्रणालीको भविष्य प्रदेश सभा सदस्यको हातमा (01.30.2018)



 
::| Latest News

 
[Page Top]