युगसम्बाद साप्ताहिक
Yugasambad Saptahik
Sunday, 09.22.2019, 01:55pm (GMT+5.5) Home Contact
 
 
::| Keyword:       [Advance Search]  
 
All News  
मुख्य समाचार
सम्पादकीय
दृष्‍टिकोण
आर्थिक
अन्तरर्वाता
विचार विवेचना
साहित्य भाषा
अन्तराष्ट्रिय
खेलकुद
कृति समीक्षा
अन्य समाचार
आजको समाचार
तस्वीरको बोली
दस्तावेज
विशेष रिपोर्ट
 
 
दृष्‍टिकोण
 
मनलाग्दो गर्न पायौं तर ....
Tuesday, 06.21.2016, 11:43am (GMT+5.5)

- यादब देवकोटा

कोहीसंग कसैको विचार मिल्नुपर्छ भन्ने छैन । धेरैको धेरैथरि विचार हुन्छन् । फरक के हो भने समग्रमा ती विचारहरुको कदर भयो कि भएन भन्ने मात्र हो । अहिले विचार र अभिव्यक्तिको स्वतन्त्रता सबैलाई छ । तर, अभिव्यक्ति के काम, कुरा वा विषयसंग सम्बन्धित हुने भन्ने प्रश्न पनि कायम छ । बोल्न पाउँदैमा सबै कुरा प्राप्ति हुने हैन । अहिले नेपाली जनताले बोल्न पाएका छन्, अलि जान्नेसुन्नेले मनलाग्दो भटट्याए आफ्नो दूनो सोझ्याएका छन् । ती सबै नेपाली जनताको नाममा भैहेको छ । निरीह जनताको अवस्था भने जस्ताको तस्तै हैन किन दिन प्रतिदिन खस्किदो छ । जनताको आवाज, जनताको भावना, जनताको आकांक्षाको नाममा राम्रो व्यापार भैरहेको छ । 

२०४६ सालदेखि यही नाममा दुकान चल्यो । २०५८ पछि राजाले जनताकै नाममा आफ्नो नया“ दुकान खोले र अहिले त्यो दुकान बन्द गरियो अनि सुरु भो नयाँ दुकान– गणतन्त्रको । जनताले दुःख पाए, मुलुकको राष्ट्रियता कमजोर भयो भनेर सुरु गरिएको गणतान्त्रिक नयाँ दुकान पनि जनतालाई ठग्ने नया“ चालबाजीको रचना गरिएको रहेछ भन्ने अहिले पुष्टि हुँदैछ । कसैले केही राम्रो गर्न खोज्यो भने त्यसैको खोइरो खन्ने ? अहिले त्यस्तै स्थिति छ । राजनीतिलाई ठूलो र खुला बजारका रुपमा लिनेहरुले यो बजारलाई सधैं आफ्नै लागि मात्र नाफा भैरहोस् भन्ने चाहँदारहेछन् । 

जनताको दुहाई दिएर, जनताको वकालत गरेर कहिल्यै नथाक्नेहरुले जनहितसंग सरोकार राख्ने के कति काम गरे भनेर सोध्यो भने उत्तर नै  छैन । बरु लोकतन्त्र–गणतन्त्र भन्दै देश कमजोर पार्ने काम भयो । लोकतन्त्र भनेर अरुको विचारको कदर गर्न नसक्ने, लोकतन्त्र भनेर दलीय भागवण्डाको किचलोमै रुमल्लिइरहनेहरुबाट कसरी लोकतन्त्रले फस्टाउने मौका पाउला ? अहिले पनि सत्ताका लागि सहमतिको रटान छ । एउटा झर्छ, अर्को उक्लिन्छ । यो बहुदलीय प्रतिस्पर्धाको सामान्य सिद्धान्त हो । तर यहाँ सबै सत्तामै पुग्नुपर्ने र त्यस्तो सत्ताको शिखरमा आफैं बस्नुपर्ने माग र अडान छ । 

यस्तो माग र अडानले सरकार जहिल्यै अस्थिर, देश जहिल्यै कमजोर । परिणामः विदेशीको खेलमैदान बन्दै कहिलेकाहीं त मल्लयुद्धको अखाडा नै बन्नेगरेको छ । राज्यले भोगिरहेको अहिलेको जटिल परिस्थितिको कसरी सहज निरुपण हुन्छ भन्नेतिर कसैको ध्यान छैन । कसरी सरकार असफल हुन्छ र त्यसबिरुद्ध आवाज उठाउँ भन्दै मौका कुरेर बस्नेहरु छन् यहाँ । देश र जनता हैन, आफू र आफ्ना कार्यकर्ताकै मात्र चिन्ता छ । लोकतन्त्रको बदनाम गराउने काम लोकतन्त्रका संवाहकहरुबाट भैरहेको छ । राजनीतिक जोडघटाउ र जु“घाको लडाइ“ले राज्य संचालनका संयन्त्रहरु तहसनहस भएका छन् । एकले अर्कोमाथि दोष र जिम्मेवारी पन्छाएर आफू उम्किने प्रपञ्च जारी छ ।

मुलुक अस्तव्यस्तताबाट सहजतातर्फ आउनका लागि दबाब दिने कोही छैनन् । सबलाई केवल सत्ता मात्र चाहिएको छ । जनताको मागका नाममा आफ्नो स्वार्थको खेती गरेर भ्रमको पहाड खडा गरिएको छ । जनताप्रति थोरै मात्र जिम्मेवारी कसैमा भैदिएको भए १३ महिनासम्म भूकम्प पीडित त्रिपालमुनी बस्नुपर्ने थिएन । 

के नेताहरुमा मुलुक र जनताप्रति कुनै जिम्मेवारीबोध छैन त ? त्यसो भनेर राजनीतिलाई पुरै दुत्कार्न पनि सकिन्न । तर, घटनाक्रम र दृश्यहरुले त्यस्तै देखाउँछ । नेपाली राजनीतिक दलका नेताहरुमा कुनै गुण नै छैन त ? के उनीहरु राष्ट्रघाती नै हुन् त ? यत्रो संघर्ष, त्याग, बलदानी मित्थ्या नै हो त ? २००७ सालदेखि २०६२।०६३ सम्मको आन्दोलन र त्यो आन्दोलनले दिएको परिवर्तन ‘कागताली’ मात्रै हो त ? यस्ता प्रश्नहरु जनजनको मुखबाट निस्किरहेका छन् र नेताहरुको गतिविधिले यस्तै प्रश्न जन्माउँछ । 

यसको एउटै कारण भनेको राजनीतिक संस्कृतिको अभाव हो । राजनीतिक संस्कृति निर्माण नहुँदासम्म यहाँ कुनै पनि सरकारले तोकिएको अवधिसम्म शासन गर्न पाउँदैन । कुनै पनि सरकारले ल्याएका कार्यक्रम जतिसुकै राम्रा हुन्, त्यसलाई स्वागत गर्ने गरिंदैन । बिरोधको नाममा बिरोध गरेर आफ्नो राजनीतिक दुकान चलाउने धन्दा मात्र भैरहेको छ । यसलाई मलजल गर्ने काम देशका बुद्धिजीवी भनेर कहलिएका एकथरिले गरिरहेका छन् । उनीहरुको टिप्पणी र पत्रपत्रिकाको लेख अनि टेलिभिजनको अन्तर्वार्ताहरुमा यस्तै कुरा आउँछ । अर्कोथरि बुद्धिजीवीहरु छन्– यो परिवर्तन अमूक दलका अमूक नेताको अग्रसरतामा मात्र भएको हो र यसको जस उसले मात्रै पाउनुपर्छ र सुखभोग पनि उसैले मात्र गर्नुपर्छ भन्ने । अर्कोथरि छन्– यो नेपालमा सबै गलत छन्, सबै विदेशीले गरिदिएको, आफू बाहेक अरु कोही पनि जान्ने–सुन्ने छैनन्, इमान्दार छैनन्, देशभक्त पनि छैनन् । 

जब हामी राजनीति भनेको आफूले आस्था राखेको, आफू संलग्न भएको दल र त्यो दलको पनि कुनै गुट मात्रै हो भन्ने ठान्छौं तबसम्म यो मुलुकको अवस्थामा कुनै सुधार हुनेछैन । वर्तमान राजनीतिक गतिविधिको विश्लेषण गर्दा सामान्य मानिसले पनि यही कुरा भन्छ । यो फगत आरोप मात्र हैन, नेताहरुले देखाउने व्यवहार अनि कार्यकर्ताको सक्रियता यस्तैमा केन्द्रित देखिन्छ । आफ्ना पक्षकालाई जसरी पनि बचाउने र बनाउने, अरुलाई दुत्कार्ने र वेवास्ता गर्ने । यो राजनीतिक दलका कोरा कार्यकर्तामा मात्र हैन, पेशागत संगठनमा पनि देखिन्छ । यसैले गर्दा भन्न कर लाग्छ– हामीले लोकतन्त्र भनेर मनलाग्दो बोल्न त पायौं, त्यसभन्दा बढी केही गर्न सकेनौं ।


Rating (Votes: )   
Share     Print


Other Articles:
कहाँबाट छिर्छन् नेपालमा आतंकवादी ? (06.14.2016)
अब पनि अब जे गर्छ भारतले गर्छ ? (05.17.2016)
असोज तीन गते ‘कु’ हुने थियो ? (04.27.2016)
जनताको आँखामा छारो हाल्दै सरकार (04.22.2016)
युरोपको आँखामा किन फुलो प¥यो ? (04.12.2016)
भारतको शीतयुद्धकालीन आँखा (03.29.2016)
नेपाल विश्वमा अग्रणी छ महिला अधिकारमा (03.15.2016)
दुई सय वर्षअघिको त्यो सन्धि (03.09.2016)
केही त थियो सुशील कोइरालामा (02.18.2016)
हामी कुन बाटो रोज्दैछौं ? (01.13.2016)
सरकार सरकार जस्तो भएन (01.05.2016)
राष्ट्र असफलताको खतरा (12.22.2015)
नेपाल यो चक्रब्यूहबाट कसरी मुक्त होला ? (12.15.2015)
मधेशलाई जलभण्डार बनाउने ग्राण्ड डिजाइन (12.01.2015)
स्रोत–साधन छ कार्यतत्परता र व्यवस्थपन छैन (11.25.2015)
राष्ट्रियताका भाषण मात्रै कि काम पनि... (11.17.2015)
नेपाललाई असफल राष्ट्र बनाउने षड्यन्त्र (11.10.2015)
भारतीय नाकाबन्दी : त्यो बेला र यो बेला (11.03.2015)
अब उठाऔं ग्रेटर नेपालको मुद्दा (10.27.2015)
अबको बाटो आत्मनिर्भरतातिर (10.06.2015)



 
::| Latest News

 
[Page Top]