युगसम्बाद साप्ताहिक
Yugasambad Saptahik
Tuesday, 11.21.2017, 01:47pm (GMT+5.5) Home Contact
 
 
::| Keyword:       [Advance Search]  
 
All News  
मुख्य समाचार
सम्पादकीय
दृष्‍टिकोण
आर्थिक
अन्तरर्वाता
विचार विवेचना
साहित्य भाषा
अन्तराष्ट्रिय
खेलकुद
कृति समीक्षा
अन्य समाचार
आजको समाचार
तस्वीरको बोली
दस्तावेज
विशेष रिपोर्ट
 
 
अन्तरर्वाता
 
असफलता ज्ञानेन्द्रको टाउकोमा हालेर सत्ता जोगाउने प्रपञ्च भैरहेको छ : नेत्रविक्रम चन्द
Thursday, 01.12.2017, 01:33pm (GMT+5.5)

० पछिल्लो समय गृहमन्त्री विमलेन्द्र निधीले तपाईंलाई सीके राउतको प्रवृत्तिसँग दाँज्दै पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाहसँग भेट गरेको दाबी गरेका छन् । उनको दाबी सत्यको नजिक छ ?
यो सब माओवादी आन्दोलनको प्रवाहलाई रोक्न विस्तारवादी तथा साम्राज्यवादी तत्वका गोटीहरूको डिजाइनमा चलाइएको दूषित हावा हो । नेपाली जनताले यो कुरालाई राम्रो गरी बुझनुपर्छ । अर्को कुरा नेपालमा राजासाजा कोही छैन । नेपालमा गणतन्त्र छ र ज्ञानेन्द्र एउटा नागरिकका रुपमा बसिरहेका छन् । दलालहरू आफ्नो असफलता र प्रतिक्रान्ति ज्ञानेन्द्रको टाउकोमा हालेर नेपालमा फासिवादी सत्ता टिकाउन सक्छौँ भनेर सोचिरहेका छन् । राजतन्त्रको त तपाईं कुरै नगर्नुस्, यहाँ भएको के हो भने संसदीय व्यवस्था अन्त्यको जसरी कुरा चलिरहेको छ, त्यसबाट बच्न अर्को हल्ला चलाइएको हो । तर, हामी भन्न चाहन्छौँ उनीहरूको सपना पूरा हुँदैन ।

० पूर्वराजाले विज्ञप्ति निकालेपछि मन्त्रिपरिषदमा छलफल भयो, बाबुरामजीले तिखो टिप्पणी गर्नुभयो । तपाईंलाई के लाग्छ पूर्वराजाले विज्ञप्ति निकालेर के सन्देश दिन खोजेका थिए ?
त्यो त जसले पनि गर्छन् नि । राजनीतिक प्रतिस्पर्धा गर्ने भनेपछि यो हुँदैन त ? सम्पूर्ण रुपले को असफल भएको छ ? नेपाली कांग्रेसले जीवनभर सत्ताको नेतृत्व गर्ने मौका पायो सफल भयो ? पछिल्लो समय एमाले, बाबुराम र प्रचण्डजीले भारतलाई खुसी पार्न राष्ट्रघाती काम गरे । देश बेचेर खानेबाहेक यो लिडरसिपले के ग¥यो र ? अनि त्यसको दोष अर्कोलाई दिन मिल्छ ? आफूले राष्ट्रघाती काम गर्ने अनि त्यसको दोष उही एकपटक चलेको थियो नि क्लिन्टन–लेबेन्स्की काण्डलाई पन्छ्याउन इराकमा हमला ग¥यो भन्ने चर्चा चलाए जसरी गर्न मिल्छ । यो भनेको आफ्नो असफलतालाई ढाकछोप गर्ने कुरा हो । लोकमानलाई अख्तियार प्रमुख बनाउने को हो ? के इन्टे«स्ट मिलेन अनि एकाएक निद्राबाट बिउझिएझै लोकमान विरुद्ध खनिने । यो प्रवृत्ति हद ‘अपरचुनिस्ट’ प्रवृत्ति हो । यसले जनतालाई जति बेला पनि दुःख दिन सक्छ भन्ने कुरा बुझनु पर्छ ।

० तपाईं गणतन्त्रका लागि संघर्ष गरेको पार्टीको नेता ज्ञानेन्द्र सक्रिय भएमा त्यसले गणतन्त्रलाई च्यालेन्ज गर्दैन ?
त्यो कुरै नगर्नुस् न । त्यसको चिन्ता किन गर्नुहुन्छ ? सिद्धिसकेको अध्यायमा किन चिन्ता गर्ने ? अहिले तत्काल लिइएका राजनीतिक स्टेप त असफल भइरहेका छन् । यसले जनतालाई यति दुःख दिइरहेको छ । देशलाई बेचेर खाँदै ध्वस्त बनाउँदै छन्, त्यतापट्टि ध्यान नदिने ? सिद्धिसकेको अध्यायमा को–कहाँ रुन्छ, कराउँछ त्यो हिस्ट्री सिद्धिसक्यो । हामीले सामाना गर्नुपर्ने टड्कारो प्रश्न के हो भने नेपालको दलाल पूँजीवादी सत्तालाई कसरी सिध्याइदिने र यसको ठाउँमा वैज्ञानिक समाजवाद कसरी स्थापना गर्ने ? यो बहस पो गर्नुप¥यो । कहाँ अहिले सिद्धिएको कुरा गर्नुहुन्छ तपाईं । अब हिटरल र मुसोलिनी र च्याइकाई सेकको कुरा गरेर हुन्छ ? अहिले सम्पूर्ण रुपले जनतालाई दुःख दिने दलाल संसदीय व्यवस्थालाई कसरी फाल्ने भन्ने बहस छ यहाँ । आज हामी जुन बहसमा छौँ त्यतापट्टि पो आउनुपर्छ त ।

० त्यसो भए देश नयाँ राजनीतिक शक्ति सन्तुलनमा प्रवेश ग¥यो भन्न खोज्नुभएको ?
निश्चित रुपमा त्यहाँ जानै पर्छ । आजको लडाइँ भनेको नौलो जनवाद र वैज्ञानिक समाजवाद कि दलाल संसदीय व्यवस्था भन्ने महत्वपूर्ण विषय हो । अहिले अर्को कुरामा जबरजस्ती प्रवेश गर्नुपर्ने जरुरी छैन ।

० पछिल्लो समय संविधान संशोधनको कुराले धु्रवीकरण निम्त्याएको छ । यो धु्रवीकरण सत्ता संघर्षको हानथाप हो अथवा त्यहाँभित्र अरु नै केही कुराले काम गरिरहेको छ ?
यो प्रष्ट देखिने कुरा छ । सत्ता सञ्चालनका विभिन्न पक्षहरूमा मुख्य लडाइँ सर्वहारा वर्ग र पूँजीपति वर्गका बीचमा छ । अथवा यसलाई दलाल र राष्ट्रिय स्वाधीनता चाहनेहरूको बीचको लडाइँ पनि भन्न सकिन्छ । हामीहरू नौलो जनवादसहित समाजवादतर्फ जाने हो भने पुँजीपतिहरू पुँजीवादी शासन व्यवस्थाको संसदीय व्यवस्थामा बस्नेबीचको मुख्य संघर्ष हो । पूँजीवादभित्रै बस्ने र संसदवादलाई मान्नेहरू बीच पनि शक्ति संघर्ष भइरहेको हुन्छ ।

तपाईंले भनेको कुरालाई सत्ताको चरित्र परिवर्तन गर्ने संघर्षसँग सम्बन्धित होइन कि पूँजीवाद र संसदीय व्यवस्थाभित्र कसले बढी सुविधा भोग गर्ने र कसलाई सत्ताको भ¥याङ बनाउने भन्ने बहस हो । त्यहाँ यस्ता खेल चलिरहन्छन् । उता ब्रिटेनले इयूबाट बाहिरिने निर्णय ग¥यो । क्यामरुन हारे । यता भारतमा कांग्रेस र भाजपाबीचमा कत्रो आरोप–प्रत्यारोप छ । भन्नुको अर्थ उनीहरूबीचमा यस्तो चलिरहन्छ । यी सबै कुरा भनेका तत्कालिक सत्ता भोग कसले गर्ने भन्नेमै उनीहरू अल्झिने गर्छन् । यसको राज्यसत्ताको चरित्र परिवर्तनसँग कुनै सरोकार छैन ।

० जनतालाई अधिकार सम्पन्न बनाउन लागू गरिएको संघीयतालगायत आजका तात्कालिक मुद्दाहरू मुख्य होइनन् ?
ती सबै सहायक विषय हुन् । मुख्य विषय भनेको जनयुद्धदेखि शान्ति प्रक्रियासम्मको म्यान्डेड नेपालमा संसदीय व्यवस्था हुने अथावा नहुने भन्ने हो । सबैले के कुरा हेक्का राख्नुपर्छ भने जनयुद्ध सुरु गरेको र जनताले विद्रोह गरेको संसदीय व्यवस्थाको विरुद्धमा हो ।

० त्यसो त माओवादीले पनि सम्झौता गरेको हो नि ?
युद्धमा हारेर होइन कि मनोविज्ञानमा हारेको हुनाले त सिद्धिगयो त । जनताले हारेका छैनौँ भन्दैछन् उनीहरू आफैले हारियो भनेर भागेपछि त के जवाफ दिने । जनताले त प्रचण्डजीलाई जिताएका हुन् नि । जित लड भनेर सबै कार्यकर्ताहरूले भनेकै हो नि । अहिले पनि भनिरहेका छन् । उहाँ आफै त्यो मोर्चा लिन तयार हुनुहुन्न । जबरजस्ती गर्ने कुरा आएन ।

० यहाँको पार्टीले अगाडि सारेको अहिलेको रानीतिक संकटको हल गर्ने सूत्र के हो ?
यसको एउटा मात्र सूत्र नेपालमा संसदीय व्यवस्थालाई छोडिदिने र नेपाली जनतालई नौलो जनवाद हुँदै वैज्ञानिक समाजवादमा लाने । आजको विश्वले पनि त्यही भन्छ र नेपालको राज्यले सत्ताको चरित्रले पनि त्यही भन्छ ।

० संयोगले प्रचण्ड–बाबुराम केही दिनअघि एउटै मञ्चमा देखिए र पार्टी एकताबारे आफ्ना मतहरू राखे । के उनीहरूबीच एकताको सम्भावना छ ?
अहिले कस्तो भएको छ भने रोल्पाबाट एउटा महाकाली तीरैतीर हिँडको र अर्को चाहिँ ताप्लेजुङतर्फ हिँडेको जस्तो यात्रा छ । प्रचण्डजी र बाबुरामजीले भनेको ठाउँसम्म पुग्न एउटाले आफ्नो लक्ष्य र गन्तव्य छोड्नुपर्ने हुन्छ ।

० प्रचण्डले वर्तमान उपलब्धिलाई संस्थागत गर्न सबै माओवादी एक हुनुपर्छ भन्दै त्यसका लागि आफूले पहल गरिरहेको बताएका छन् । प्रचण्ड र तपाईंबीच कुराकानी भएको कति भयो ?
यो कुरा उहाँले मात्र होइन, मैले पनि भनिरहेको छु । नेपालका माओवादी क्रान्तिकारीहरू सबै एक ठाउँमा आउनुपर्छ र अधुरो क्रान्तिको सपनालाई पूरा गर्नुपर्छ । प्रचण्ड कमरेडलाई मैले पनि भनिरहेको छु, अहिले के नै उपलब्धि बाँकी रह्यो र ? सबै गुमिसकेको अवस्था हो । उहाँले अहिलेको उपलब्धिमा चिन्ता लिनु भनेको टाट पल्टेको सुकुम्बासीले निजी सम्पत्तिको चिन्ता गरेजस्तो हो । पहिले पहिले कांग्रेसहरूले गाउँमा कम्युनिस्टहरू शासनमा आएपछि निजी सम्पत्ति खाइदिन्छन् भनेपछि सम्पत्ति नभएका सुकुम्बासीले पनि चिन्ता गर्थे, त्यस्तै कुरा न हो ।

प्रचण्डजीले के संस्थागत गर्ने ? केही बाँकी छ र ? सबै त सिध्याइसक्नुभयो । उहाँ स्पष्ट भए हुन्छ सबै गुमिसक्यो । बाँकी रहेका कुरा कांग्रेसले संस्थागत गर्ने हो । उहाँले जति टाउकोले टेके पनि यो उहाँले संस्थागत गरेको ठहर्दैन । यो त कांग्रेसले संस्थागत गरेको हुन्छ । उहाँले साँच्चै केही संस्थागत गर्ने हो भने अगाडि जाऊँ । समीक्षा गरौँ । चुनुवाङबाट अगाडि जाउँ । चुनुवाङको दस्तावेजमा जे पास भएको छ । गणतन्त्र आएपछि एकथरी संसदतिर जान चाहनेछन् हामी नौलो जनवाद हुँदै समाजवादतर्फ जानेछौँ भन्ने जसरी उहाँ स्वयंले भन्नुभएको थियो जाऊँ । अर्काको घरभित्र बसेर स्वागत म गर्छु भन्दा कसैले मान्छ ?

० प्रचण्डले सोच्न तयार भए भने एकता हुने सम्भावना छ ? तपाईं उहाँलाई नेता मान्न तयार हुनुहुन्छ ?
यस्तो कुरा छोडदिनुस् । राजनीतिमा हामीले के ठान्नु हुँदैन भने कुनै दुईबीच रहेको दूरी कहिलै पूर्ति हुन सक्दैन भन्ने हुँदैन । त्यो दूरी नजिकै हुन्छ । जस्तो मान्नुस् तरबारको धारको दूरी जस्तै । हिड्न जान्नुभयो भने यात्रा सफल हुन्छ, जान्नुभएन भने त्यहीँ रेटिन्छ । अहिले माओवादीहरू जहाँ रहे पनि जनयुद्धका एजेन्डाहरूमा एक भएपछि हामीबीचको दूरी मेटिन्छ । आआफ्ना एजेन्डा भन्ने हो भने दूरी यसरी नै रहिरहन्छ ।

० मोहन वैद्य किरणसँग केही समयअघि भेट्दा बेलामौकामा विप्लवजीसँग कुरा हुन्छ भन्नुभएको थियो । तपाईं उहाँसँग अलग हुनुभएको पनि दुई वर्ष भयो, मुद्दामा छलफल हुन्छ कि ?
हामी आफ्नो दृष्टिकोणमा स्वतन्त्र छौँ र पहल पनि गरेका छौँ । हामीलाई पूरै आत्मविश्वास छ कि हामीले जे निष्कर्ष निकालेका छौँ नेपाललाई एकीकृत जनक्रान्तिबाटै परिवर्तन गर्न सकिन्छ । यो कुरा त्यसैसँग सम्बन्धित कुरा भयो । तत्कालीन राजनीतिक एजेन्डाहरूमा जस्तै राष्ट्रघात, महँगी, भ्रष्टाचार विरुद्धको संघर्षमा सबै कम्युनिस्टहरू मिलेर जानुपर्छ भनेर हामीले कुरा गर्यौँ । उहाँले पनि कुरा गर्नुभयो । त्यसपछि मोहनविक्रम सिंहसँग कुराकानी भयो र एउटा समझदारीसमेत बनेको छ । खासगरेर अप्पर कर्णाली, अरुण–३ र विराटनगरको भारतीय काउन्सिल अफिस खारेज गर्नुपर्छ भन्नेमा हामी संघर्षमा पनि जाँदैछौ ।

० तपाईंले मध्यमवर्गलाई हातमा लिएर क्रान्ति सम्पन्न गर्ने र बाबुरामजीले पनि मध्यमवर्गलाई लिएर समवृद्धि ल्याउने भन्नुको अर्थ दुवैको राजनीतिको मूल वर्ग मध्यमवर्ग नै देखिरहँदा तपाईंहरू बीचको दूरी मेटिन सक्ने सम्भावना राजनीतिमा बाँकी छ कि ?
प्रचण्डजी आत्मसमर्पणको ठाउँमा हुनुहुन्छ भने बाबुरामजी त्योभन्दा पनि पर विसर्जनवादको खाल्टोमा जाकिनुभएको छ । उहाँ आफैले बनाएको कम्युनिस्ट पार्टीलाई विघटन गरेर एउटा अर्को जात नखुलेको पार्टी भनिरहनुभएको छ । भित्र द्वन्द्वात्मक भौतिकवाद मान्छौँ भन्ने बाहिर नयाँ शक्ति भन्दै ढाँटिरहने गर्नुभएको छ । त्यो ठाउँमा पुगेको नेतासँग हाम्रो वैचारिक संघर्ष चलिरहेकै छ । त्यो प्रष्ट कुरा हो । जहाँसम्म तपाईंले भन्नुभएको मध्यमवर्गको कुरा छ ।

हामीले भनेको के हो भने पहिले जसलाई बुर्जुवा र अवसरवादी भनिन्थ्यो त्यो आजको न्यु लेवर फर्म (नयाँ श्रमशक्ति)ले गर्दा हामीले त्यसलाई चेन्ज गरेका छौँ । आजको शताब्दीको साम्राज्यवाद पुँजीवादी मात्र होइन कि त्यो पोस्ट इम्प्यारालिजममा रुपान्तरित भएको छ । साम्राज्यवादी उत्पादन र आर्थिक सम्बन्धले विकास गरेको श्रमिक वर्ग हिजोको जस्तो विशुद्ध मजदुर छैन । मजदुर नै पनि अहिले उच्च शिक्षित मजदुर छ । हो त्यो वर्ग जनताको विरोधी वर्ग होइन कि त्यो जनताको मित्रशक्ति, परिवर्तनको नेतृत्व गर्न सक्ने शक्ति हो भन्ने हाम्रो निष्कर्ष हो । त्यसैले त्यो मध्यमवर्गलाई लिएर क्रान्तिमा होमिनुपर्छ भन्ने हाम्रो कुरा हो । त्यसमा राम्रो परिणाम देखापरिरहेको छ ।

० बाबुरामजीको पार्टीको संसदीय राजनीतिमा स्पेस अथवा सम्भावना कति देख्नुभएको छ ?
संसदीय राजनीतिको कोणबाट मेरो विश्लेषण मनोगत भएन भने नेपालको संसदीय राजनीतिमा प्रचण्डको भन्दा बाबुरामको राजनीतिक भविष्य राम्रो छ । किनभने बाबुरामजीले एउटा मूल्य चुकाएर त्यहाँ जानुभएको छ । १० हजार जनताको बलिदान, माओवादी आन्दोलनको मूल्य चुकाएर त्यहाँ जानुभएको छ । त्यसअर्थ त्यहाँभित्र केही न केही दृष्टिकोण छ । भोलि प्रष्ट हुँदै जाला । हामीलाई के लाग्छ भने संसदीय राजनीतिमा उहाँले जसरी सोचिरहनुभएको छ त्यसका पछाडि उहाँ मात्र होइन उहाँसँग एउटा प्रवृत्ति पनि छ । त्यो प्रवृत्तिले काम गरेको छ । प्रचण्डजीले त दुईवटा डुङ्गामा खुट्टा राख्नुभएको छ । उहाँको यात्रा निकै धरापमा परेको देख्छु । माओवादी छोड्न पनि मन लागेको छैन तर माओवादीमा पनि हुनुहुन्न । उहाँ निकै अप्ठेरोमा हुनुहुन्छ ।

० प्रचण्ड अन्तिममा कहाँ पुग्ने देख्नु हुन्छ ?
अहिले नै त्यो भन्न सकिँदैन । प्रचण्डजीको जीवन कथाले पनि के भन्छ भने त्यो अहिले भन्न मिल्दैन । आशा गरौँ उहाँको खुट्टा देब्रेतर्फ मोडिएर क्रान्तिकै डुङ्गमा आउनेछ ।

० केही समय अघि भारतीय पत्रकार आनन्दस्वरुप वर्माले एउटा लेख लेखेर जनयुद्ध–२ को सम्भावना छ भन्नेतर्फ सबैलाई सचेत गराइदिए । उनी सत्यको नजिक छन् अथवा मनोगत के लाग्छ ?

आनन्दस्वरुप वर्माले हाम्रो बारेमा आफूलाई लागेको लेख्दा नेपालमा त्यसले उखरमाउलो ल्यायो भन्नुस् । एकथरी मान्छे त पागल जसरी सडकमा कराउँदै पनि हिँडे । किन वर्माले विप्लवलाई यति हाइलाईट गरे भनेर कराउँदै हिँडे पनि पनि भने । मूल कुरा के हो भने वर्माजीले गरेको विश्लेषण विल्कुल सटिक छ । नेपालमा क्रान्तिको विकल्प छैन । तर उहाँले भनेकै जस्तो हुन्छ कि हुँदैन त्यो सबै कुरा उहाँलाई थाहा हुने कुरा भएन । नेपालमा क्रान्तिको विकल्प छैन, भन्दै जसरी उहाँले यो पार्टीले क्रान्तिको नेतृत्व गर्न सक्छ भन्ने विश्लेषण गर्नुभएको छ, त्यो हाम्रो निम्ति सुखद् कुरा हो । हामीले त्यही भनेरै पार्टी गठन गरेका हौँ ।

० नेपाली कम्युनिस्ट आन्दोलनमा एकीकृत क्रान्तिको सिद्धान्त जसरी अगाडि सार्नुभयो, यसको मोडालिटीबारे केही व्याख्या गरी दिनुस् न ?
लेनिनले पूँजीवादविरुद्धमा गर्नुभएको क्रान्ति सही थियो । माओले सामन्तवाद र अर्धउपनिवेशवादको विरुद्धमा लिनुभएको कार्यनीति सही थियो । तर ती आजको समयमा निकै पुराना भइसके । त्यसका दुईटा पाटा छन् । पहिलो नेपाली जनता र विश्वका श्रमिक जनतालाई काम लाग्ने भाग हामीले लिनुपर्नेहुन्छ । तर संघर्ष गर्ने तरिका, त्यसका कार्यक्रम र संघर्षमा होमिने आधारभूत वर्गलाई भने आजको राजनीतिक आर्थिक सम्बन्धले बदलिदिएको छ । त्यसमा हामीले के भन्यौँ भने लेनिनको विद्रोहको रणनीति र कार्य्दिशालाई अथवा माओत्सेतुङले अँगाल्नुभएको जनयुद्धको कार्य्दिशा र कार्यनीतिलाई हुबहु लागू गरेर नेपालमा क्रान्ति हुन्छ भन्नेमा शंका छ । नेपालमा त के देखिन्छ भने यी दुईमध्ये कुन अँगाल्ने भन्नेमा समेत विवाद छ ।

हामीले यसमा मसिनो छलफल गरेर के निष्कर्ष निकाल्यौँ भने विश्व क्रान्तिका सार्वभौमिक पक्षलाई ग्रहण गर्ने र आजको दिनमा विकास भएको मजदुरलाई आधार मानेर आगामी संघर्षको रुपरेखा तयार गर्ने । अब मजदुर अथवा किसानलाई मात्र समाएर लड्ने भन्ने हुँदैन । यो कुरा अबको समयमा मिल्दैन । अहिले त वर्ग नै नयाँ ठाउँमा आइपुगेको छ । नयाँँ श्रमिक वर्गको विकाससँगै त्यसलाई समाएर नयाँ कार्य्दिशाको विकास नगरेसम्म क्रान्ति हुँदैन । त्यसपछि विज्ञान र प्रविधिमा भएको चामत्कारिक विकासलाई छोडेर पनि क्रान्ति हुँदैन । विज्ञान र प्रविधि भनेको सत्ताको मात्र होइन कि जनताको पनि साधन हो ।

दीर्घकालीन जनयुद्धहरू र सहरी संघर्षहरू किन सफल हुन सकेनन् भनेर पनि हामीले मसिनो गरी हेरेका छौँ । ती सबै कुराको समीक्षा गर्दै हामीले के भनेका छौँ भने जनतालाई क्रान्तिको बोध गराउने पाटोमा क्रान्तिकारीहरू चुकेका छन् । क्रान्ति जनताका लागि हो । केही नेताहरूलाई लागेको भरमा उनको इच्छामा आउने कुरा होइन । त्यसैले हामीले समग्ररुपमा जनतालाई दीक्षित, अनुभूत, महसुस र बोध गराएर क्रान्ति सम्पन्न गर्ने हो भन्नुस । हामीले भनेका छौँ, हामीले त्यसो गर्न सक्नुपर्छ ।

० त्यो सशस्त्र निशस्त्र दुवै तहबाट हुन सक्छ ?
सबै सम्भावना हामीले खुला राख्नुपर्छ । सशस्त्र निशस्त्र भन्ने कुरा एउटा समय सापेक्षतामा बाँधिएका शब्दहरू हुन । मूल कुरा भनेको राज्यसत्ताले गर्ने आतंकको विरुद्धमा गरिने संघर्ष मूल कुरा हो । हामीले यो छलफल गर्नुभनेको पनि राज्यसँग संघर्षको स्वरुप हो ।

० तपाईंको पार्टीको मित्रशक्ति को हो ?
हामीले अहिले तीनवटा धु्रवीकरणमा जोड दिएका छौँ । पहिलो जनयुद्ध लडेर आएकाहरू एक हुनुपर्छ । ती कमरेडहरू जो जनयुद्धमा सहभागी हुनुभयो उहाँहरू फर्केर दुई चार पैसा कमाउने लोभमा फस्नुहुँदैन । दोस्रो यो देशका कम्युनिस्टहरूले बुझुनुपर्छ कि उनीहरूको भविष्य क्रान्तिबाहेक अन्यत्र छैन । सम्झौता र विदेशी शक्तिको आड लागेर केही सम्भव छैन । तेस्रो भनेको अहिले हाम्रो देश निकै खतरामा छ । देश खतरामा परेको बेलामा सबै राष्ट्रवादी र लोकतन्त्रवादी एकताबद्ध हुनुपर्छ । यो धु्रवीकरणले नेपाललाई परिवर्तनतर्फ लान सक्छ । त्यहीँभित्र हाम्रा मित्रशक्तिहरू पनि हुनुपर्छ । 

० तपाईंले पार्टी बनाएको दुई वर्ष भयो अनुभवका हिसाबले यो समयावधि कस्तो रह्यो ?
धेरै त भन्नुहुन्न । तर म आफैले सोचेको भन्दा सुखद अनुभूति गरिरहेको छु । सबै मान्छे सुरक्षित स्थान खोजिरहँदा हामी एउटा तुफानभित्र पसेका हौँ । हामीले अहिले तुफानको निसास्सिदो भूमरीलाई पार गरेर अर्को्तिरमा आइपुगेको अनुभूति गरेका छौँ । जनताले र युवाले हामीलाई विश्वास गर्छन् भन्ने हाम्रो विश्वास छ । हामीले जहाँ पुर्याउने भनेका छौँ, त्यहाँ पुर्याउँछौँ । हामी धोका दिँदैनौँ ।

० २०५१ फागुनको प्रचण्ड–बाबुराम र ०७३ पुसको प्रचण्ड बाबुरामबीचको दूरी के हो ? तपाईंको नजरमा उनीहरू कहाँ थिए कहाँ पुगे ?
हामीले त्यसको संश्लेषण गरेका छौँ । त्यस बेलाको उहाँहरूको मिलन जीवनलाई सम्पूर्ण रुपले जनता र राष्ट्रको पक्षमा समर्पण गरेको मिलन थियो । त्यसलाई उदात्त र आदर्शको मिलन भन्न सकिन्छ । आज उहाँहरूको विछोड सत्ताको चालबाजीमा फसेको, कसले कहाँबाट लाभ लिने, को माथि को हाबी हुने भन्ने मनोवृत्तिबाट ग्रस्त छ । त्यसलाई तुच्छ त भन्न भएन तर आज उहाँहरूको विछोड सङ्कुचित सानो मानसिकताको उपज भन्ने लाग्छ ।


Rating (Votes: )   
Share     Print


Other Articles:
अहिले देश अति नै दुखेको अबस्थामा छ- पूर्व प्रधानमन्त्री कीर्तिनिधि बिष्ट (01.04.2017)
केही गरौं भन्ने भावना राज्य तहकामाभन्दा सामान्य श्रमिकममा बढी हुन्छ (12.29.2016)
संशोधन मार्फत कसलाई के अधिकार दिन खोजेको हो ?- भीम रावल (12.07.2016)
क्युवाली नेता फिडेल कास्ट्रोको अन्त्येष्टी (12.07.2016)
लोडसेडिङको अन्त्य चर्चाका लागि मात्रै हैन- ऊर्जा मन्त्री जनार्दन शर्मा (11.29.2016)
अंगीकृत नागरिकलाई उच्च पद दिने माग मधेशी जनता हैन (11.23.2016)
काश्मिरमा आक्रमण १७ सैनिकको मृत्यु (09.20.2016)
"ओलीको राष्ट्रवाद अपूर्ण भए पनि ढोंगी भन्नु गलत" - पूर्व गृहमन्त्री शक्ति बस्नेत (08.25.2016)
“भन्सार पहिलाको भन्सार रहेन, अब त्यहाँ कुनै आकर्षण छैन” (08.09.2016)
नेपालको गति नै रोकिने अवस्था अहिले आएको छ - नेमकिपा अध्यक्ष नारायणमान विजुक्छे (07.19.2016)
सानो थैली लिएर पस्ने मिडिया मालिकहरु कुम्लो बोकेर फर्किन्छन् (07.14.2016)
“पर्यटकलाई नेपाली स्वागत शैली बेच्ने हो”- भवन भट्ट, उपाध्यक्ष एनआरएनए (06.21.2016)
मानिसले तोडफोड गर्ने र सिध्याउने काम मात्र गर्यो - विक्रम पाँडेकाजी (05.17.2016)
नेपाल बुद्धको जन्मभूमि, व्यवहारिक र आध्यात्मिक थलो हो : पर्यटन मन्त्री पोख्रेल (04.12.2016)
नेपाललाई चीनले समुद्रसम्म जान दिनैपर्छ : रविन्द्र अधिकारी सभापति विकास समिति (03.29.2016)
असफताको जिम्मेवारी मैले मात्र किन लिने ? भावना घिमिरे (03.15.2016)
कहिले चिनियाँ कार्डे, कहिले भारतीय कार्ड प्रयोग गर्ने मानसिकता हामी मुक्त हुनुपर्छ (02.18.2016)
पुनःनिर्माण भनेको भौतिक मात्र होइन, आर्थिक पनि हो - सुशील ज्ञवाली, पुननिर्माण प्राधिकरण (01.05.2016)
सरकार मधेश आन्दोलनप्रति एकदम सम्वेदनशील छ : उपप्रधानमन्त्री विजय कुमार गच्छदार (11.10.2015)
यसपटक महिला राष्ट्रपति पाउला अमेरिकाले ? (09.01.2015)



 
::| Latest News

 
[Page Top]